به نام خدا
با سلام و نثار دعای خیر
شاید بیش از هر زمان دیگری ما نیاز داریم – سهم ارزشمند مردم از همه ادیان یا عقاید را در بشریت و سهمی که گفت و گو میان همه گروه های مذهبی می تواند در جهت آگاهی و درک بهتر از ارزش های مشترک بین تمام بشریت داشته باشد، بشناسیم. ما همچنین باید بر اهمیت افزایش آگاهی در مورد فرهنگها و مذاهب یا باورهای مختلف و ترویج مدارا تأکید کنیم که مستلزم پذیرش و احترام اجتماعی به تنوع مذهبی و فرهنگی، از جمله در مورد بیان دینی است. آموزش، به ویژه در مدرسه، باید به شیوه ای معنادار در ارتقای مدارا و رفع تبعیض بر اساس مذهب یا اعتقاد کمک کند.
علاوه بر این، ما باید بپذیریم که تساهل، سنت کثرت گرایانه، احترام متقابل و تنوع ادیان و عقاید موجب ارتقای برادری انسانی می شود. بنابراین، ضروری است که ما فعالیتهایی را که با هدف ترویج گفتوگوی بین ادیان و فرهنگها انجام میشوند، تشویق کنیم تا صلح و ثبات اجتماعی، احترام به تنوع و احترام متقابل را تقویت کرده و در سطوح جهانی، منطقهای، ملی و محلی، محیطی مساعد برای صلح و درک متقابل ایجاد کنیم. محیطی مساعد برای صلح و درک متقابل. در این چارچوب، مجمع عمومی تمامی ابتکارات بینالمللی، منطقهای، ملی و محلی را، در صورت لزوم، همچنین تلاشهای رهبران مذهبی برای ترویج گفتوگوی بین ادیان و فرهنگها مورد توجه قرار داد و در این راستا، به دیدار پاپ فرانسیس و شیخ احمد الطیب، شیخ اعظم الازهر، در ۴ فوریه ۲۰۱۹ در ابوظبی نیز اشاره کرد که منجر به امضای سندی با عنوان «برادری انسانی برای صلح جهانی و زندگی مشترک» شد.
پس از ویرانی های جنگ جهانی دوم، سازمان ملل متحد برای نجات نسل های بعدی از بلای جنگ تأسیس شد. یکی از اهداف آن دستیابی به همکاری بین المللی در حل مشکلات بین المللی، از جمله از طریق ترویج و تشویق احترام به حقوق بشر و آزادی های اساسی برای همه بدون تمایز از نظر نژاد، جنس، زبان یا مذهب است. در سال 1999، مجمع عمومی، با قطعنامه ۲۴۳/۵۳، اعلامیه و برنامه اقدام در مورد فرهنگ صلح را تصویب کرد که به عنوان یک دستور جهانی برای جامعه بین المللی، به ویژه سیستم سازمان ملل متحد، برای ترویج فرهنگ صلح عمل می کند. و عدم خشونت که به نفع همه بشریت، از جمله نسل های آینده است.
این اعلامیه در نتیجه این مفهوم دیرینه و گرامی – مندرج در قانون اساسی یونسکو – به وجود آمد که «از آنجایی که جنگ ها در ذهن انسان ها شروع می شود، در ذهن انسان هاست که دفاع از صلح باید ساخته شود. ” اعلامیه این اصل را پذیرفته است که صلح صرفاً فقدان درگیری نیست، بلکه نیازمند یک فرآیند مشارکتی مثبت و پویا است که در آن گفتگو تشویق میشود و درگیریها با روحیه تفاهم و همکاری متقابل حل و فصل میشوند. در 20 اکتبر 2010، مجمع عمومی در قطعنامه A/RES/65/5 اشاره کرد که درک متقابل و گفتگوی بین ادیان ابعاد مهمی از فرهنگ صلح را تشکیل می دهد و هفته جهانی هماهنگی بین ادیان را به عنوان راهی برای ارتقای هماهنگی بین همه مردم بدون در نظر گرفتن شرایط تعیین کرد. ایمان آنها همچنین نیاز ضروری به گفتگو میان ادیان و مذاهب مختلف برای تقویت درک متقابل، هماهنگی و همکاری بین مردم را تشخیص داد.
هسته اصلی همه نظامها و سنتهای اعتقادی این است که همه ما در این امر با هم هستیم و باید یکدیگر را دوست داشته باشیم و از یکدیگر حمایت کنیم تا در هماهنگی و صلح در جهانی پایدار از نظر زیستمحیطی زندگی کنیم. جهان ما همچنان درگیر درگیری و عدم تحمل با افزایش تعداد پناهندگان و آوارگان داخلی در دنیای متخاصم و ناخوشایند اطراف آنها است. ما نیز متأسفانه شاهد پیام های نفرت پراکنده اختلاف بین مردم هستیم. نیاز به راهنمایی معنوی هرگز بیشتر از این نبوده است. ضروری است که تلاش خود را برای انتشار پیام حسن همجواری بر اساس انسانیت مشترکمان دو چندان کنیم، پیامی که همه سنت های دینی مشترک هستند. مجمع عمومی سازمان ملل متحد با قطعنامه 75/200، 4 فوریه را به عنوان روز جهانی برادری بشری اعلام کرد.
فرهنگ صلح چیست؟
فرهنگ صلح مجموعه ای از ارزش ها، نگرش ها، سنت ها و شیوه های رفتار و شیوه های زندگی است که بر اساس:
– احترام به زندگی، پایان دادن به خشونت و ترویج و اجرای عدم خشونت از طریق آموزش، گفتوگو و همکاری؛
– احترام کامل به اصول حاکمیت، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کشورها و عدم مداخله در اموری که اساساً در صلاحیت داخلی هر کشوری است، مطابق با منشور سازمان ملل متحد و حقوق بینالملل؛
– احترام کامل و ارتقای کلیه حقوق بشر و آزادی های اساسی؛ تعهد به حل و فصل مسالمت آمیز درگیری ها؛
– تلاش برای رفع نیازهای توسعه ای و زیست محیطی نسل حاضر و آینده؛
– احترام به حق توسعه و ترویج آن؛
– احترام و ارتقای حقوق و فرصت های برابر برای زنان و مردان؛
– احترام و ارتقای حق هر کس برای آزادی بیان، عقیده و اطلاعات؛
– پایبندی به اصول آزادی، عدالت، دموکراسی، مدارا، همبستگی، همکاری، کثرت گرایی، تنوع فرهنگی، گفتگو و تفاهم در تمام سطوح جامعه و بین ملت ها؛ تقویت این ارزشها از طریق ایجاد محیطی ملی و بینالمللی که زمینهساز صلح باشد.
